بی بی سی آتش بیار کیست؟
بدون تردید مستند ترین و جدی ترین تارنمای ایرانی بروی شبکه اینترنت بی بی سی است. و بدون تردید نیز بی بی سی پابلیک سرویس- Public Service - انگلیسی است که با حمایت قانونی وبودجه دولت انگلیس اداره میشود. در بخش فرهنگ و هنر اینبارآقای بابک نورانی به بررسی فیلم رنجهای مسیح پرداخته است و چون دیگر رسانه های غربی بن فیلم را از ریشه بریده.
فیلم را من هم الان دیدم. فیلمی کاملا مذهبی با اشارات و گویه کاملا انجیلی است. فیلمبرداری تحسین برانگیزدارد وبازیگرانی خوب و کاردان. داستان از مقطع دستگیری مسیح آغاز و با به چلیپا کشیدنش پایان میگیرد. مفاهیم نمادین مسیحی را در سرتاسر فیلم میتوان یافت و یی گرفت. گویی اما لابی جهود انگلیسی و امریکایی از نقش خود در تاریخ (راست یا دروغین) مسیحیت ناخشنودند وبیان آنرا بگونه ای چنین آشکار نمی پسندند. از اینجاست که زیر پرسش بردن بارهنری و مذهبی فیلم با کوشش سخت این لابی آغاز شده. پرسش بی بی سی هم که آیا فیام مذهبی است یا نه، در سایه این دیدگاه بیش از هرچیز خنده آور باید تلقی شود تا جدی!

بهار آروم به خارای شمال لیس میکشه. پالتو و شال وکلاه رو یواش یواش میشه که بی عذاب وجدان و سرمای سحر تو خونه جا گذشت. نور تیز بهار چشمها رو تنگ میکنه ودلها رو شاد. وآدم ترانه های غم انگیز رو با شادی زمزمه میکنه.
فاتح شدم.

اینهم از دوستی که دیگر جز یادی نیست:

شب شاید بدنبال تاریکی بود
تاریکی بدنبال شب
درابتدای خلقت تو بودی
و ماه مهتابش را در تو میجست
وروز آفتابش را از ترس خرامت
از ابتدای خلقت
مرگ چشم انتظارت بود و
من...

ونیز، زمستان ۲۰۰۴
روز ششم
ساعث ۹ از خواب پاشدم. بچه ها همراه مادرشون میخواستن برن بیرون یه قدمی بزنن. گفتم که کمی دیرتر بهشون ملحق میشم. نشستم تو آشپزخونه سیگاری کشیدم. من تو همه سفرها سیگار میکشم.
هوا همچنان سرده. برای اولین بار تو دهه اخیر تو ونیز برف اومده! اونم از شانس ما. سرو صدای کارنوال کمی خواببیده. ایتالیایی ها هیچکدومشون معنای خونه گرم رو نمیدونن. آپارتمان تازه ای رو هم که مااجاره کردیم علی رغم راحتیش، سرده. انرژی هم اینجا گرونه.
بیرون بعد از برف دیروز هنوز بارون میباره. هوا ابری و سرده. من تو آشپزخونه نشستم و قابلمه بزرگی رو با آب میجوشونم که آشپزخونه رو گرم کنم. زنگ در رو زدن. بگمانم بچه ها اومدن.
ونیزی ها بی شباهت به ما نیستند، خونگرم، خوشبرخورد، موسیاه و کمی پدرسوخته.
همه چیز بگونه ای سرسام آور تو ایتالیا گرون شده. پیشتر (۱۹۸۵) میشد با حوالی پنج دلار یه پیتزای خوب و یه لیوان شراب خورد. همون پیتزا الان ۱۲ دلاره و شرلب رو باید دیگه حداقل نیم بطر خرید که اونم بین ۱۰ تا ۱۵ دلاره. حدوداً ۱۰ تا ۱۳ یورو. دلیل اصلی این گرونی تغیر واحد پول از لیره به یور است. همه ایتالیلیی ها هم از این گرونی شاکیند. از سوی دیگه درآمدشون هم افزایش پیدا کرده.

رای ۱ و ۲و۳. آموزشی، خبر، کوفت، زهر مار... اینجا نزدیک به ۵۰ تا کانال زمین پخش تلویزیونی است و حوالی ۴۰۰ تا ۵۰۰ تا کانال ماهواره ای. تقریباً مجری همه برنامه ها زنهای سکسی بلوند هستند و مردای سیاه مو. زنها با میل دگمه جلوی سینه رو باز گذاشتن تا بیننده ها کمی محظوظ بشن. غریبه در کشوری که بزرگترین حزب چپ دنیا رو داره فمنیسم اینقدر عقب مونده. جالب اینجاست که جام جم ایران (هم یک وهم دو) وسه تا دیگه کانال آشغالی که از ایران پخش میشه هم میشه اینجا دید. من شب ها تو رمانیک ترین شهر دنیا میشینم و برنامه های جمهوری اسلامی رو تماشا میکنم. وقتی میرزا سفر بره سفرش هم مانند خودش غریب میشه.

اینهم بخشهایی از مصاحبه به فرنگی:

DB: Indeed, Iran. The U.S. was advised by none other than that, as Bush called him, “man of peace,” Sharon, to go after Iran “the day after” they finish with Iraq. What about Iran? A designated axis-of-evil state and also a country that has a lot of oil.

NC: As far as Israel is concerned, Iraq has never been much of an issue. They consider it a kind of pushover. But Iran is a different story. Iran is a much more serious military and economic force. And for years Israel has been pressing the United States to take on Iran. Iran is too big for Israel to attack, so they want the big boys to do it.

And it’s quite likely that the war may already be under way. A year ago, over 10 percent of the Israeli air force was reported to be permanently based in eastern Turkey, that is, in these huge U.S. military bases in eastern Turkey. And they are reported to be flying reconnaissance over the Iranian border. In addition, there are credible reports, that there are efforts, that the U.S. and Turkey and Israel are attempting to stir up Azeri nationalist forces in northern Iran to move towards a kind of a linkage of parts of Iran with Azerbaijan. There is a kind of an axis of U.S.-Turkish-Israeli power in the region opposed to Iran that may ultimately, perhaps, lead to the split-up of Iran and maybe military attack. Although there will be a military attack only if it’s taken for granted that Iran would be basically defenseless. They’re not going to invade anyone who can fight back.

ازمصاحبه Monthly Review با چامسکی