Tuesday, July 30, 2002

که هرکس کِشد تيغ نامهربانی... شود کُشته تيغ نامهربانان

دوستی دوست داشنی سالها پيش در اقامت دو سه ماهه من در تهران خطوط زير را عزيزانه برايم روی کاغذی نوشت. در بلندای همه هفت سال پس از آن هميشه آن نوشته همراهم بود. امروز آنرا به بايگانی سپردم. دلم اما نيآمد که در اين تار نگار ثبتش نکنم برای روزهای دلتنگی.

وصيت
نيمی از سنگها، صخرها و کوهستان را گذاشته ام
با دره هايش، پياله های شير
به خاطر سپردم
نيم ديگر کوهستان، وقف باران است.
دريای آبی و آرام را
با فانوسهای روشن دريايی
می بخشم به همسرم.
شبهای دريا را
بی آرام ، بی آبی
با دلشوره فانوس دريايی
به دوستان دور دوران سربازی
که حالا پير شده اند.
رودخانه که میگذرد زير پل
مال تو
دختر پوست کشيده من بر استخوان بلور
که آب پيراهنت شود تمام تابستان.
هر مزرعه و درخت
هر کشتزار و علف را
به کوير بدهيد ششدانگ
به دانه ها ی شن، زير آفتاب.
از صدای سه تار من
سبز سبز پاره های موسيقی
که ريختهام در شيشه های گلاب و گذاشته ام
روی رُف
يک سهم به مثنوی مولانا
دو سهم به نی بدهيد.
و می بخشم به پرندگان
رنگها، کاشی ها، گنبدها
به يوزپلنگانی که با دريده اند
غار و قنديل های آهک و تنهايي
و بوک باغچه را
به فصل هايی که می آيند
بعد از من...

بيژن نجدی

Monday, July 29, 2002

ويديوی نمايش اعترافات سيامک پورزند را در سيمای جمهوری اسلامی ايران با اسم مستعار« ديوان بلخ» ببينيد! بيچاره پيرمرد.
بخش اول ۱:۰۱:۴۸ دقيقه

Friday, July 26, 2002

دومين رمان خانم فاطمه بهروز در سويد زير عنوان : آواز زندانيان - Fångarnas kör - منتشر شد. چاپ اين رمان را شرکت نشر "Natur och Kultur" انجام داده.


Tuesday, July 23, 2002

‌او که نفس مرگ را در پس خويش حس کرد، در باز پسين هفته ها چنين خواند. يادش گرامی در اين روزها که نزديک به سالمرگ وی است.

دستان‌ِ بسته‌‌ام‌ ‌آز‌اد نبود تا ‌هر چشم‌‌اند‌از ر‌ا به‌ جان‌ در برکشيم‌
‌هر نغمه‌ و ‌هر چشمه‌ و ‌هر پرنده‌
‌هر بدرِ کامل‌ و پگاه‌ِ ديگر
‌هر قله‌ و ‌هر درخت‌ و ‌هر ‌انسان‌ِ ديگر ر‌ا.

رخصت‌ زيستن‌ ر‌ا دست‌بسته‌ گذشتم‌ دست‌ و د‌هان‌ بسته‌ گذشتيم‌

و منظرِ جهان‌ ر‌ا
تنها
‌از رخنه‌‌ى‌ تنگ‌چشمى‌‌ى‌ِ حصارِ شر‌ارت‌ ديديم‌‌
و ‌اکنون

‌آنک‌ درِ کوتاه‌ِ بى‌کوبه‌ در بر‌ابر و
‌آنک‌ ‌اشارت‌ِ دربان‌ِ منتظر! ـ

د‌الان‌ِ تنگى‌ ر‌ا که‌ در نوشته‌‌ام‌

به‌ ود‌ا‌ع
فر‌اپشت‌ مى‌نگرم‌:

فرصت‌ کوتاه‌ بود و سفر جان‌کاه‌ بود
‌اما يگانه‌ بود و ‌هيچ‌ کم‌ ند‌اشت‌.

به‌ جان‌ منت‌ پذيرم‌ و حق‌ گز‌ارم‌!
(چنين‌ گفت‌ بامد‌ادِ خسته‌.)